Wzorzec FCI nr 137

---

PIRENEJSKI PIES GÓRSKI

PYRENEAN MOUTAIN DOG, CHIEN DE MONTAGNE DES PYRENEES

---

---

KRAJ POCHODZENIA: Francja.

DATA OPUBLIKOWANIA OBOWIAZUJACEGO WZORCA: 25.06.1986.

PRZEZNACZENIE: Pies owczarski, pies obrończy.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne.
Sekcja 2.2 Molosy, typ górski
Nie podlegają próbom pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, okazały i mocnej budowy, nie pozbawiony jednak pewnej elegancji.

GŁOWA: Nieprzesadnie ciężka w porównaniu do wielkości psa. Boki głowy stosunkowo płaskie.

MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: W swym najszerszym miejscu szerokość czaszka jest równa jej długości. Czaszka lekko wysklepiona; widoczny guz potyliczny, w części tylnej czaszkasklepiona ostrołukowo.
Stop: Słabo zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Całkowicie czarny.
Kufa: Szeroka, dość długa, zwężająca się ku końcowi.
Wargi: Górne tworzą niewielkie fafle, na tyle duże aby zasłaniały żuchwę; całkowicie czarne lub jak najintensywniej pigmentowane, podobnie jak podniebienie.
Szczęki/Zęby: Uzębienie kompletne, zęby białe i zdrowe. Ścisły zgryz nożycowy. Zgryz cęgowy dopuszczalny.
Oczy: Dość małe, o inteligentnym i skupionym wyrazie, ciemnobursztynowe. O ściśle przylegających powiekach, czarnej oprawie, osadzone nieco skośnie. Spojrzenie łagodne i rozmarzone.
Uszy: Osadzone na poziomie oczu; dość małe; trójkątne z zaokrąglonymi końcami; przylegające do głowy; w podnieceniu nieco uniesione.

SZYJA: Mocna, dość krótka, z nieznacznym podgardlem.

TUŁÓW:
Kłąb: Szeroki i muskularny.
Grzbiet: Dość długi, szeroki, dobrze związany.
Zad: Nieznacznie opadający z widocznymi guzami biodrowymi.
Słabizny: Dość płytkie.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, żebra nieznacznie wysklepione.

OGON: Dość długi, o obfitym włosie tworzącym pióro; nisko noszony w odprężeniu, pożądana końcówka w kształcie „haka”; w podnieceniu zakręcony nad grzbietem tworzy ciasny okrąg (tzw. koło - „arroundera” w języku pirenejskich górali ).

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, silne, o mocnym kośćcu, włosy tworzą obfite pióro.
Łopatki: Umiarkowanie ukośne.

KOŃCZYNY TYLNE: Owłosione dłuższym i grubszym włosem niż kończyny przednie, który tworzy obfite portki. Na obu tylnych kończynach dobrze rozwinięte, podwójne wilcze pazury.
Uda: Dobrze umięśnione, niezbyt długie.
Staw skokowy: Szeroki, suchy i umiarkowanie ukątowany.
Łapy: Niezbyt długie, zwarte, o umiarkowanie wysklepionych palcach .

CHODY: Mimo swoich rozmiarów Pirenejski Pies Górski porusza się swobodnie, jego krok nigdy nie jest sztywny czy ociężały, ale wręcz przeciwnie bardzo elegancki; kątowanie kończyn pozwala na wydłużony krok.

SZATA

WŁOS: Gęsty, gładki; dość długi i sprężysty, dłuższy na ogonie i szyi, gdzie może być nieznacznie pofalowany. Włos na portkach cieńszy, bardziej wełnisty, bardzo gęsty.

UMASZCZENIE: Białe, albo białe z łatami w kolorze szarym (lub borsuczym), jasnożółtym, wilczastym albo pomarańczowym, rozmieszczonymi na głowie, uszach i przy nasadzie ogona. Najbardziej cenione są łaty w kolorze borsuczym. Niektóre psy mają nieliczne łaty na tułowiu.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: psy 70-80 cm, suki 65-72 cm.
Przekroczenie górnej granicy wzrostu o 2 cm jest akceptowane tylko u psów doskonałych w typie.
Waga: psy ~60 kg, suki ~45 kg.

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.
• Wrażenie psa ociężałego, pozbawionego elegancji lub podobieństwo do Bernardyna, Nowofundlanda, czy Leonbergera.
• Pies zapasiony, limfatyczny, ospały, czy też przeciwnie sprawiający wrażenie niebezpiecznego.
• Głowa zbyt ciężka, prostokątna w kształcie.
• Zbyt rozwinięta czaszka; wysklepione czoło.
• Wyraźnie zaznaczony stop.
• Zbyt obwisłe wargi.
• Niedostatecznie pigmentowane śluzówki.
• Okrągłe oczy, zbyt jasne lub wyłupiaste; obwisłe powieki; złośliwe lub dzikie spojrzenie. Brak pigmentacji obwódek oczu.
• Zbyt długie uszy, zbyt szerokie, zwinięte, pofałdowane, osadzone zbyt wysoko.
• Szyja cienka, nieco długa, zbyt wyraźne podgardle.
• Zapadnięta lub wysklepiona linia grzbietu, lub opadająca w kierunku frontu.
• Charcio podkasany brzuch.
• Słabo owłosiony ogon lub źle noszony; zbyt krótki lub zbyt długi, pozbawiony pióra; nie tworzy koła w ruchu, albo ogon zwinięty w kształt koła także w odprężeniu.
• Stromo kątowany staw skokowy.
• Kończyny wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz.
• Łapy zbyt długie i płaskie.
• Włos krótki i skręcony. Brak podszerstka.
• Umaszczenie inne niż opisane, świadczące o łączeniu nie w czystości rasy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Nos w innym kolorze niż całkowicie czarny.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Odpigmentowane powieki.
• Brak wilczych pazurów; pojedyncze lub szczątkowe wilcze pazury.
• Jednolicie czarne łaty (włosy czarne na całej swej długości).

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

---